Terugkoppeling door de rechter aan de wetgever

Laatst bijgewerkt op 95 dagen geleden door Hadewych

Om het wetgevingsproces echt circulair te doen zijn, is het van het grootste belang dat de wetgever tijdig de signalen uit de samenleving oppakt over hoe het met zijn wetgeving gaat. Dat doet de wetgever gelukkig dan ook veelvuldig. Niet voor niets zijn de meeste nieuwe wetten wijzigingswetten.

De signalen dat er aanleiding is om aan de wet te gaan sleutelen, krijgt de wetgever langs veel wegen. Soms biedt een officiële wetsevaluatie daartoe aanleiding, maar veel vaker zijn er geluiden uit het veld dat er iets aan de hand is en soms neemt de politiek meteen zelf het initiatief. Daarvoor is het dan wel nodig dat degenen tot wie de wet zich richt – de burger, de bedrijven, de uitvoeringsorganisaties en de maatschappelijke organisaties, of meer algemeen: de normadressaten – dat signaal op de een of andere manier overbrengen.

Degene die echter aldus buiten boord dreigt te vallen is de rechter. Immers, volgens het klassieke triasdenken past de rechter slechts wetgeving toe en staan wetgever en rechter, wegens de scheiding der machten, verder niet in verbinding met elkaar. Dat dit beeld vandaag de dag niet meer correct is, zal duidelijk zijn.

Reageren is alleen mogelijk voor aangemelde gebruikers